Dört kişilik bir masada herkesin önünde ne duruyorsa o. Ana yemeğin tabağı, çorbanın çukuru, tatlının küçüğü — on iki parça, aynı renk, aynı fırın.
Uzatılan, bölüşülen, "biraz daha al" denen ne varsa üçünden birine sığar. Üç boy birbirinin yerine geçmez; dolapta üst üste tek bir yer tutar.
Bir sofra, misafir gelmeden çok önce kurulur.
Kimin neyi sevdiği hatırlanır. Kimin nereye oturacağı bilinir — en sevdiğini yanına, az konuşanı ışığa yakın, geç kalacağı kapıya. Daha kimse yokken sen çoktan onlarlasın.
Yerini bilmek
Bir sofrada iki tür parça vardır. Biri senin önünde durur ve yemek boyunca yerinden kalkmaz. Diğeri masanın ortasına konur, elden ele geçer, herkes ona uzanır.
Nereden başlayacağını bu ayrım söyler: önce herkesin önü kurulur, sonra ortası dolar. İkisi ayrı ölçüdedir, ayrı işi görür.
Sana Ait olan
Herkeste olan değil, farklı olanı ve yapılamayana kafa yorduk yıllarca.
Sofra kurmak, hayattan en çok haz aldığımız ritüellerdendi. Arkadaşlarımızla, ailemizle bir arada olmak.. Onlar için sabahtan başlayan telaşı yaşamak.. Ve tüm akşam ağız dolusu gülebilmek.. Tüm güzellik buradaydı.
Bu güzelliğe şahitlik edecek, birçok masa görecek o parçaları da hayal etmeye başladık. Özel olmalıydı, binbir emek taşımalıydı ve o masanın ruhunu yansıtabilmeliydi. İşte, şimdi oradayız.
